Το thai yoga massage είναι ένα ιερός χορός, η σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων ως μέσο για την ελεύθερη κίνηση της ενέργειάς τους ...

massage

Τι είναι;

Το thai yoga massage είναι ένα ιερός χορός, η σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων ως μέσο για την ελεύθερη κίνηση της ενέργειάς τους. Πρόκειται για θεραπευτική μάλαξη με τις ρίζες της στην Ινδία, που όμως αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην Ταϋλάνδη. Στην Ανατολή, χρησιμοποιείται για την αφύπνιση της πνευματικής φλόγας και του εσωτερικού θεραπευτή που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Η προσφορά της όμορφης τέχνης του thai yoga massage δεν αφορά στην εφαρμογή κατ’ επανάληψη μίας συγκεκριμένης σειράς ασκήσεων ούτε στην πεποίθηση ότι μπορούμε να θεραπεύσουμε κάποιον από την ασθένειά του. Αφορά στο να μάθει κανείς να προσφέρει από την καρδιά του με συμπόνια και ανιδιοτελή αγάπη, αλλά και στο να κατανοεί βαθειά την ψυχή του άλλου. Πρόκειται για βαθιά σύνδεση με την αλυσίδα της ύπαρξης, μιας και όλοι είμαστε ένα, είμαστε προβολές των δυνάμεων και των αδυναμιών των άλλων, της χαράς και της λύπης, της ευτυχίας και της δυστυχίας. Είμαστε όλοι πομποί και δέκτες, είμαστε ένα, μαθαίνοντας πώς να προσφέρουμε και να δεχόμαστε, να αγγίζουμε, να αναπνέουμε, να αισθανόμαστε…

Όποιος προσφέρει τον ιερό χορό, δεν έχει πρόθεση να θεραπεύσει τον δέκτη, αλλά να τον βοηθήσει να πιστέψει ότι η δύναμη βρίσκεται μέσα του και μπορεί ο ίδιος να αυτοθεραπευτεί. Και όταν υπάρχει σύνδεση με την αλυσίδα της ύπαρξης, η θεραπευτική διαδικασία συμβαίνει φυσικά. Είμαστε τα κανάλια που το επικοινωνούμε, και έτσι απλά ξεκινάει ο χορός… Και ο πομπός γίνεται δέκτης και ο δέκτης πομπός…

Τι χρειάζομαι;

Για να δεχτεί κανείς μία θεραπεία thai yoga massage χρειάζεται να αφιερώσει μόνο λίγο από τον χρόνο του και να έχει διάθεση να αφεθεί στην εμπειρία του ιερού χορού. Ελαφριά και άνετα ρούχα που να καλύπτουν κατά το δυνατόν όλο το σώμα, ένα ντουζ πριν την πρακτική και η αποφυγή αρωμάτων και ενυδατικών κρεμών αμέσως πριν από αυτήν, αποτελούν ιδανική προετοιμασία για μία θεραπεία thai yoga massage.

Για την επαφή…

«… Την εποχή της εικονικής επικοινωνίας, μέσω τηλεφώνου και κυρίως μέσω οθόνης, μες λείπει εξαιρετικά η επαφή. Μια αμερικανική μελέτη για τους συνδρομητές στα chat rooms του διαδικτύου δείχνει ότι οι περισσότεροι, παρ’ όλη την έντονη γραπτή επικοινωνία, νοιώθουν μια βαθιά μοναξιά. Μόνο η αφή δίνει ζεστασιά και οικειότητα σε μια σχέση. Ένας γιατρός που δεν αγγίζει τους αρρώστους του σπάνια θεωρείται ζεστός και φιλικός, όσο ικανός και ανθρώπινος κι αν είναι.

Όταν μιλάμε για το δέρμα, μιλάμε για αγάπη. Η παρουσία μας στο κεφάλι ενός ασθενούς και τα λόγια μας θα τον ανακουφίσουν πολύ. Ενδέχεται όμως τα λόγια να είναι άχρηστα, γιατί υπάρχουν καταστάσεις μεγάλης στεναχώριας και απελπισίας που δεν έχουμε τίποτε να πούμε. Το να μιλήσουμε δεν βοηθάει καθόλου. Μπορεί, αντίθετα, να μπήξει περισσότερο το μαχαίρι στην πληγή. Η σιωπή μας δεν είναι υποκρισία, αλλά σεβασμός. Ο ασθενής που δεν θέτει ερωτήσεις, προστατεύει τον εαυτό του από μιαν αλήθεια που την ξέρει και με το παραπάνω. Όμως και η σιωπηλή παρουσία μπορεί να είναι εξίσου ενοχλητική, αμήχανη. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, θυμηθείτε το δέρμα. Κρατήστε του το χέρι, βάλτε το χέρι σας στο μέτωπό του, αγγίξτε τον. Μην ξεχνάτε ότι η επαφή είναι το πρώτο πράγμα που πήραμε από την μητέρα μας. Η αγάπη περνάει από το δέρμα… » Philippe Dransart

«… Δεν κοιτάζεις τους ανθρώπους στα μάτια. Αν τους κοιτάξεις, θα είναι μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Δεν κοιτάζεις στ’ αλήθεια τους ανθρώπους, τους αποφεύγεις. Αν τους κοιτάζεις, θα είναι δυσάρεστο και προσβλητικό. Απλώς θυμήσου, κοιτάζεις στ’ αλήθεια τους ανθρώπους ή μήπως αποφεύγεις τα μάτια τους; Επειδή, αν δεν τους αποφεύγεις, τότε θα μπορείς να δεις μερικά πράγματα, που ο άνθρωπος δεν θέλει να φανούν. Δεν είναι καλοί τρόποι να βλέπεις κάτι, αν ο άλλος δεν θέλει να σου το δείξει, οπότε είναι προτιμότερο να το αποφεύγεις. Ακούμε τα λόγια, μα δεν βλέπουμε το πρόσωπο, επειδή πολλές φορές τα λόγια και το πρόσωπο είναι αντιφατικά. Ο άνθρωπος λέει κάτι και το πρόσωπό του δείχνει κάτι άλλο. Σταδιακά, έχουμε χάσει εντελώς την αίσθηση του να κοιτάζουμε τα μάτια, το πρόσωπο και τις εκφράσεις του. Απλώς ακούμε τα λόγια. Παρατήρησέ το αυτό και θα εκπλαγείς με το ότι οι άνθρωποι άλλο λένε και άλλο δείχνουν. Και κανένας δεν το προσέχει, επειδή έχεις εκπαιδευτεί να μην κοιτάζεις κατευθείαν στο πρόσωπο. Αλλά ακόμα κι αν κοιτάζεις, το βλέμμα δεν έχει ούτε επίγνωση ούτε προσοχή. Είναι άδειο. Είναι σχεδόν σαν να μην κοιτάζεις καθόλου.

Οι άνθρωποι δεν αγγίζουν ο ένας τον άλλο, δεν κρατιούνται από το χέρι, δεν αγκαλιάζονται. Κι όταν κρατάς το χέρι κάποιου, νιώθεις αμηχανία κι εσύ κι εκείνος. Ακόμη κι όταν αγκαλιάσεις κάποιον, νιώθεις ότι συμβαίνει κάτι λάθος. Και τότε βιάζεσαι να απομακρυνθείς από το σώμα του άλλου, επειδή το άλλο σώμα μπορεί να σε ανοίξει. Αν θέλετε να δείτε πόσο έχουμε αποξενωθεί, κοιτάξτε την ώρα που ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ. Κάθονται όλοι με τα χέρια στα πλάγια κοιτάζοντας ίσια μπροστά σαν ζόμπι. Μην τολμήσεις να κουνήσεις το χέρι σου, γιατί μπορεί ν’ αγγίξεις κάποιον. Έτσι, στεκόμαστε όλοι προσοχή και η πόρτα ανοίγει και κάποιος βγαίνει και κάποιος άλλος μπαίνει μέσα κι αμέσως κάνει μεταβολή και κοιτάζει μπροστά. Έχουμε ξεχάσει πώς να βλέπουμε ο ένας τον άλλο. Δεν κοιτάζουμε πια ο ένας τον άλλο, δεν αγγιζόμαστε, ούτε τα παιδιά μας δεν αγγίζουμε. Νομίζω πως ο άνθρωπος που είναι γεμάτος αγάπη πρέπει να επιστρέψει στον αυθορμητισμό – ν’ αρχίσει ξανά ν’ αγγίζει τους άλλους, να τους αγκαλιάζει, να τους χαμογελάει, να τους σκέφτεται και να τους νοιάζεται.

Άφησε τις αισθήσεις σου να λειτουργούν στο μέγιστο, κάνε το σώμα σου και πάλι νέο, να γίνεις ρευστός, με χάρη και διαύγεια. Τότε εμφανίζεται και πάλι η ζεστασιά, το άνοιγμα και το σώμα γίνεται οργασμικό. Ξάπλωσε στο χορτάρι, κλείσε τα μάτια σου, νιώσε την υγρασία του, νιώσε τη δροσιά που έχει καθίσει πάνω του, νιώσε την απαλή μυρωδιά του. Χάσου μέσα του για μια στιγμή και θα έχεις μία εντελώς καινούργια αίσθηση του σώματός σου. Και κάνε το ίδιο στην ακρογιαλιά, στην παραλία, στο ποτάμι, στην πισίνα. Κοίταξε το φεγγάρι τη νύχτα ή ξάπλωσε στην άμμο, κλείσε τα μάτια σου και νιώσε την. Υπάρχουν εκατομμύρια ευκαιρίες για να ξαναζωντανέψεις το σώμα σου. Κι αυτό είναι κάτι που μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις για τον εαυτό σου. Όταν είσαι χαρούμενος, εξαφανίζονται όλες οι βλάβες των αισθήσεων. Γι’ αυτό, να είσαι χαρούμενος, να γλεντάς, να απολαμβάνεις τη ζωή, να δέχεσαι το σώμα. Κι όχι μόνο να το δέχεσαι, αλλά να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που ο Θεός σού έδωσε τέτοιο όμορφο σώμα, τέτοιο ευαίσθητο σώμα, που συνδέεται με τόσες πόρτες με την ύπαρξη: όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, αφή. Άνοιξε όλα αυτά τα παράθυρα και άφησε τη ζωή να κυλήσει σαν αεράκι μέσα σου, άφησε τη ζωή να λάμψει σαν ήλιος μέσα σου. Μάθε να είσαι περισσότερο ευαίσθητος. Χρησιμοποίησε κάθε ευκαιρία για να είσαι ευαίσθητος. Και από τη στιγμή που αρχίσεις να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να γεύεσαι, να αγγίζεις με χαρά, τότε βλέπεις την πραγματικότητα, τότε ακούς την πραγματικότητα, τότε μυρίζεις την πραγματικότητα, τότε γεύεσαι την πραγματικότητα, τότε αγγίζεις την πραγματικότητα… » Osho, Leo Buscaglia