Ο χώρος που με τόση αγάπη φτιάχτηκε, δεν είναι παρά η υλοποίηση του ονείρου, ο δικός μου δρόμος, ο τρόπος να μοιραστώ την εμπειρία μου, τη δική μου αλήθεια …

η ιδέα

12 Σεπτεμβρίου του 2011… Βρίσκομαι μέσα σε μία από τις αίθουσες του Αρείου Πάγου και παρακολουθώ τις προφορικές εξετάσεις των υποψήφιων Ειρηνοδικών. Είναι Δευτέρα και την Παρασκευή είναι η σειρά μου να εξεταστώ.

Ακριβώς 11 χρόνια πριν, στις 12 Σεπτεμβρίου του 2000, ορκίστηκα πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Συγκίνηση, υπερηφάνεια και μεγαλεπήβολα όνειρα κατάκτησης του διεθνούς νομικού κόσμου! Η αλήθεια είναι ότι τα όνειρα αυτά άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα. Ένα καλό μεταπτυχιακό στο διεθνές δίκαιο στην Αθήνα, συνεργασία με έναν καθηγητή και συνοδεία του στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης – ό,τι πιο έγκριτο στον χώρο του διεθνούς δικαίου, εκπόνηση διδακτορικής διατριβής στον τομέα της διεθνούς διαιτησίας, υποτροφία αυτήν τη φορά από την Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης αλλά και το Ινστιτούτο Συγκριτικού Δικαίου της Λωζάννης, δεν άφηναν καμία αμφιβολία ότι το νομικό μου μέλλον δεν θα ήταν μόνο ευοίωνο αλλά και πολύ λαμπρό. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή μου προκοπή, ενεργή άσκηση δικηγορίας, συνεργασία με μεγάλη δικηγορική εταιρία στην Αθήνα, επιστροφή στην γενέτειρά μου, την Θεσσαλονίκη, και άσκηση μάχιμης δικηγορίας.

Μέσα σε όλα αυτά τα λαμπρά της κοινωνικής καταξίωσης, πάντα αναζητούσα μία διέξοδο. Ο κόσμος της δικαιοσύνης δεν μου ταίριαξε ποτέ, μου φαινόταν τόσο ψεύτικος, μία σκέτη βιτρίνα με δυστυχισμένους ανθρώπους, χωρίς ουσία και αληθινά χαμόγελα. Για να επιβιώνω, είχα την ανάγκη να βρίσκω τον εαυτό μου για να μην τον χάσω τελείως μέσα στα κοστούμια και τα δωδεκάποντα των διαδρόμων των δικαστηρίων. Διέξοδός μου για χρόνια η ζωγραφική και ο χορός, κλασικός και σύγχρονος. Με τις διεξόδους αυτές κατάφερνα να ισορροπώ την μίζερη καθημερινότητα των δικαστηρίων.

Το 2009, αριθμώντας ήδη 9 χρόνια στον κόσμο των δικαστηρίων, σε ένα διάλειμμα – όπως τότε πίστευα – από τον χορό, συνάντησα τη γιόγκα. Και όλα άλλαξαν… Ο μαγικός κόσμος της γιόγκα (του γιόγκα για να ακριβολογούμε…) μού άνοιξε την πόρτα και χάθηκα μέσα του από το πρώτο βήμα… Στον χορό δεν ξαναγύρισα ποτέ, απεναντίας το ένα σεμινάριο γιόγκα διαδεχόταν το άλλο με εξαιρετική ταχύτητα, ανυπομονούσα να ρουφήξω όσο περισσότερο μπορούσα από το μεδούλι της φιλοσοφίας που ξεδιπλωνόταν μπροστά μου… Από την στιγμή που μπήκε στη ζωή μου η γιόγκα, η συναναστροφή μου με τον κόσμο των δικαστηρίων γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Η πρωτοχρονιά του 2010 με βρίσκει σε ένα σεμινάριο acro yoga στην Βαρκελώνη, όπου συναντώ ανθρώπους με απίστευτη ζεστασιά και εσωτερική λάμψη και γνωρίζω για πρώτη φορά το thai yoga massage. Η επιστροφή στην καθημερινότητά μου μοιάζει με μετωπική σύγκρουση! Από τα αληθινά βλέμματα, στα ψεύτικα χαμόγελα της βιτρίνας των κοστουμιών, από την ζεστασιά της αγκαλιάς στις ψυχρές συναδελφικές χειραψίες. Καμία επιτυχία, καμία υποτροφία, καμία κοινωνική καταξίωση δεν με γεμίζει πραγματικά. Δεν είμαι χαρούμενη με την ζωή μου, κλείνω το βράδυ την πόρτα πίσω μου και είμαι δυστυχισμένη. Κοιμάμαι άδεια και ξυπνάω θλιμμένη, η γιόγκα είναι η μόνη μου αλήθεια.

Εν τω μεταξύ, στα χρόνια της ψεύτικης καθημερινότητας, το σώμα μου μού μιλάει. Ένα έκζεμα κυρίως στα χέρια – ατοπικό ιδιοπαθές κατά την σύγχρονη δερματολογία, είναι εκεί από το 1989, άλλοτε σε ύφεση άλλοτε σε έξαρση. Όσο πιο θλιμμένη γίνομαι στο χώρο της δικηγορίας, τόσο πιο έντονα γίνονται τα συμπτώματα. Προσπαθώντας να βρω τον εαυτό μου και εκμεταλλευόμενη την ευκολία μου να λειτουργώ εγκεφαλικά και να πετυχαίνω σε όποια εξέταση βάζω στο μυαλό μου, αποφασίζω να στραφώ ως έσχατη επιλογή μετά την δικηγορία και το διδακτορικό, στο δικαστικό σώμα. Όσο προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις της Σχολής Δικαστών και των Ειρηνοδικών, τα χέρια μου φτάνουν να αγκυλώσουν, τι άλλο να κάνει άραγε το σώμα μου για να μου δείξει ότι δεν είμαι στον δρόμο; Οι γραπτές εξετάσεις με αποζημιώνουν και συνεχίζω με τις προφορικές.

12 Σεπτεμβρίου του 2011, 11 χρόνια στον χώρο των δικαστηρίων, και βρίσκομαι μέσα στην ίδια αίθουσα στον Άρειο Πάγο. Νιώθω να πνίγομαι, σαν να μην με χωράει ο τόπος, σαν να μην μου φτάνει ο αέρας… Στέλνω μήνυμα στην καλύτερή μου φίλη, εκφράζοντας την απορία μου τι κάνω εκεί… Χρειάζομαι αέρα για να αναπνεύσω, νιώθω να λιποθυμώ, προλαβαίνω να βγω έξω και παίρνοντας την πρώτη μεγάλη εισπνοή ξεσπάω σε λυγμούς για να μπορέσω να αναπνεύσω… Κλαίω γύρω στις 2,5 ώρες μέχρι να συνέλθω από την δυσφορία και ξαφνικά όλα γίνονται απλά, σαν να καθάρισε μεμιάς το θολό τοπίο: θα αφήσω την δικηγορία, θα αφήσω την νομική, θα κάνω ένα διάλειμμα και θα σκεφτώ τι είναι αυτό που με γεμίζει. 1996 – 2111, 16 συναπτά χρόνια σπουδών, διακρίσεων, εξετάσεων. Δεν έχω δικαίωμα για μία παύση; Δεν έχω δικαίωμα για ένα διάλειμμα; Σε μία στιγμή, αυτό που για χρόνια μού φαινόταν βουνό, έγινε το πιο απλό πράγμα στον κόσμο…

Γυρίζω στην πόλη μου, πηγαίνω στο καθημερινό μου μάθημα γιόγκα και η δασκάλα μου διαβάζει στο πρόσωπό μου την απόφασή μου. Το ήξερε πριν το μάθω εγώ… Με βοηθάει να δω τα χέρια μου ως το δυνατό μου σημείο και ενθαρρύνει την πρακτική μου στο thai yoga massage… Με προτρέπει να ακούσω την εσωτερική μου φωνή και να στραφώ στην διδασκαλία της γιόγκα…

Παίρνω τα βουνά, κάνω σεμινάρια κάθε είδους, περνάω χρόνο με τον εαυτό μου, βρίσκομαι στον Ταΰγετο και συναντάω το ‘Ραδίκι’, βρίσκομαι στον Κίσσαβο και συναντάω το ‘Ραδίκι’ ξανά. 28 Ιανουαρίου του 2012 βρίσκομαι ήδη στις Ράχες Μεσσηνίας και αποφασίζω να ακολουθήσω την εσωτερική μου φωνή…

Δεν έδωσα ποτέ προφορικές εξετάσεις για την Σχολή Δικαστών και την σειρά των Ειρηνοδικών. Ήταν η πιο δύσκολη και πιο σωστή απόφαση της ζωής μου. Εκείνο το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου του 2011, αντιμέτωπη με την οικογένειά μου και τους φίλους μου που προσπαθούσαν να με μεταπείσουν να δώσω προφορικά, έκλεισα τα μάτια, έκανα προβολή της ζωής μου 10 χρόνια μετά και προσπάθησα να δω τι θα με έκανε πραγματικά ευτυχισμένη: είδα την ζωή μου στη φύση και τη δημιουργία μιας μικρής γιογκικής κοινότητας…

Το ταξίδι ξεκίνησε και είναι απλά μαγικό! Κάθε μέρα ευγνωμονώ που τόλμησα να δώσω μια κλοτσιά στην κοινωνική επιταγή που με είχε εγκλωβίσει και που βρήκα τη δύναμη, κόντρα στη φωνή της λογικής και στη νοοτροπία του δημοσιοϋπαλληλίστικου βολέματος της εποχής μας, να ακούσω τη φωνή της καρδιάς μου και να την ακολουθήσω. Ένα χρόνο και κάτι μετά την επιστροφή μου στη φύση, επέστρεψα στη δική μου φύση, στον αληθινό μου εαυτό… Η γιογκική κοινότητα της περιοχής είχε ήδη αρχίσει να δημιουργείται… Είχα ήδη στην αγκαλιά μου την κόρη μου… Και το έκζεμα εξαφανίστηκε και δεν επέστρεψε ποτέ…

Ο χώρος που με τόση αγάπη φτιάχτηκε, δεν είναι παρά η υλοποίηση του ονείρου, ο δικός μου δρόμος, ο τρόπος να μοιραστώ την εμπειρία μου, τη δική μου αλήθεια… Το ταξίδι συνεχίζεται! Αν φτάσατε μέχρι εδώ την ανάγνωση, σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας, θα χαρώ να ταξιδέψουμε παρέα!

Namasté
Αλκμήνη